Je gaat het pas zien als je het doorhebt

Ik ben zo iemand die cd-boekjes van voor tot achter spelt, ook als de songteksten er niet in staan. Waar is een plaat opgenomen? Deden er gastmuzikanten mee? Wie is de producer? Wie worden er allemaal bedankt? Het zal wel journalistieke nieuwsgierigheid zijn. Dergelijke mededelingen kunnen namelijk heel betekenisvol zijn. Het brengt ook risico’s mee. Zo zou een wakkere verslaggever zich kunnen afvragen waarom oud-manager Frank van der Meijden niet wordt bedankt op de hoes van Alles blijft anders. Uit het oog uit het hart? Ruzie? Nee hoor. Hij wordt wel degelijk bedankt. Met een uitroepteken zelfs. Maar onder zijn nieuwe naam. Frame.

Frame: Big Brother

Hier is een mooi citaat van Johan Cruijff op zijn plaats: Je gaat het pas zien als je het doorhebt. FRAnk van der MEijden heeft voor zijn nieuwe bezigheden een andere naam gekozen. Sinds hij twee jaar geleden stopte als manager van Bløf heeft hij zich op de kunst gestort. Aanvankelijk als hobby. Veertig jaar geleden maakte hij voor vrienden een huwelijksgeschenk. Een houten kistje diende als omlijsting voor een tafereel dat was opgebouwd uit rommel. De afgelopen twee jaar heeft Van der Meijden, sorry: Frame, deze werkwijze zodanig geperfectioneerd dat galeries zijn werk willen tentoonstellen. Tot en met 14 mei zijn de kleurige frames te zien in de Middelburgse Galerie T. Zondag 3 april is de officiële opening. Die middag is er ook werk van Frame te zien in Mecano, de Middelburgse tentoonstellingsruimte van Xander Koppelmans, geen onbekende voor Bløfvolgers (denk aan het artwork voor Umoja).

Via rommelmarkten en internet verzamelt Frame materiaal voor zijn werken. Grote hoeveelheden barbiepoppen, beeldjes, speeldoosjes, kerstverlichting, enz. Het geeft niks als er soms armen of benen ontbreken. De voorwerpen krijgen een plek in een -meestal houten- omlijsting. Dat gebeurt wel nadat ze grondig zijn bewerkt en beschilderd. Hetzelfde geldt voor het kistje. Wat dan ontstaat is een bewust bijna kitscherig tafereel waarin een boodschap zit verpakt. Kijk bijvoorbeeld eens naar de bovenin dit artikel geplaatste foto van ‘Big Brother’. Met die titel erbij is commentaar overbodig.

Het werk is te zien in Galerie T. Daar hangt ook ‘Idols’, waarover Van der Meijden praat in de onderstaande video. Je ziet het werk hier:

Frame: Idols

In dit werk geeft Frame uiting aan zijn afkeer van dergelijke talentenjachten waar, zoals hij zegt, de dommigheid vanaf straalt. Van der Meijden heeft voor zijn kunstwerken de naam Frame aangenomen om een nadrukkelijk onderscheid te maken met zijn eerdere bezigheden als manager van onder meer Doe Maar en Bløf. Hij wil op zijn eigen merites worden beoordeeld. En zoals hij mooi zegt: “Ik heb altijd gewerkt in dienst van anderen, nu wil ik zelf iets zeggen.” Uit ‘Idols’ blijkt dat die twee werelden toch in elkaar overlopen. De mening die Frame hier verkondigt sluit, vermoed ik, naadloos aan op wat de leden van de band vinden.

Voor Lia Hector van Galerie T is ‘Idols’ een uitstekend voorbeeld van de kunst die zij graag wil tonen. Het tafereel is zo volgepropt en overdadig, dat het in eerste instantie bijna een abstract werk lijkt. Maar wie beter kijkt ziet allerlei betekenisvolle details. Glamour en de glitter, maar ook figuren met een spijker door hun kop. Je gaat het zien als je het doorhebt.

Hieronder zie je een video die ik heb gemaakt met PZC-collega Cynthia de Heer. Voor een cursus camjo (camerajournalistiek) moesten we een kort item filmen en monteren. Frank was, als altijd, zo vriendelijk om mee te werken.

Net als Bløf koestert Van der Meijden de herinnering aan de samenwerking met de Japanse slagwerkgroep Kodo. Dus is ook hij begaan met de gebeurtenissen in Japan. De opbrengst van de expositie gaat daarom naar Natsuki Saito, van wie het huis vlakbij Sendai totaal is weggespoeld.