Gewone jongens

Een typering die de muzikanten van Bløf tot vervelens toe hebben moeten aanhoren is dat ze zulke gewone jongens zijn gebleven. Natuurlijk is dat bedoeld als compliment. Ze hebben een berg aan gouden en platina platen, hebben de wereld over gereisd, met beroemdheden samengespeeld, maar kapsones hebben ze niet. Alleen, wanneer de benaming gewone jongens te pas en te pas opduikt, kan je daar ook een sik van krijgen. Dat is wat begin 2003 gebeurde, toen Bløf in Austerlitz werkte aan het album Omarm en tussendoor wat Edisons mocht ophalen, nadat kort daarvoor ook de Gouden Harp was toegekend. Op het studiolog (nog terug te lezen op de dvd bij Omarm) liet een kaalgeschoren Peter Slager blijken het een beetje zat te zijn: "Over die harpen gesproken: ik verscheen ter plaatse met weinig haar en een zonnebril op. Tja. Ik dacht: ik doe eens wat anders. Wij zijn namelijk dat gezeik over 'die leuke gewone jongens' meer dan beu. Dat zijn we natuurlijk wel, gewone jongens, maar dat is dan op zichzelf weer bijzonder, kennelijk. We hebben het er met Thomas (Acda) en Paul (de Munnik) over gehad, en die vonden hetzelfde: het moet afgelopen zijn met het gewone-jongens-gezeur. Wees er dus op bedacht dat we misschien nog wel eens verrassend uit de hoek gaan komen dit jaar. Gewone jongens, blèèèèh! Wat mijn haar betreft: dat was natuurlijk pure noodzaak, op Bonaire. Sommige dames vinden mij met haar mooier (of minder lelijk, zo U wilt), maar dat is dan jammer voor ons allemaal: ik vind het zo handig, het scheelt me 's ochtends veel tijd en ergernis nu ik niet langer die bos ellende in bedwang moet zien te krijgen. Dus weg met dat haar, ik hou het kort!" Uiteraard riep dat een berg aan reacties op, zodat hij er de volgende dag (28 februari 2003) op terugkwam: "Hehehe, en het verbaasde me niet dat mijn 'gewone-jongens-verhaal' de nodige reacties opriep. Ik bedoelde natuurlijk niet dat er iets mis is met 'gewone jongens'. Maar het is toch altijd wel wat vreemd om 'gewoon' genoemd te worden door mensen die ons helemaal niet kennen, en die wij ook helemaal niet kennen. Hoe weet iedereen dat toch zo zeker, dat wij van die lekker gewone jongens zijn? En als we het zijn, waarom is het zo ongeveer het aardigste wat over ons gezegd kan worden? Ongewone jongens kunnen toch ook heel aardig zijn, of niet soms? Maar afijn, ik moet er gauw over ophouden anders is dit de komende weken het enige waar het over gaat. En we zijn vooral muzikanten natuurlijk. Jaja, heel gewone muzikanten, dat dan weer wel.." Het verschil tussen gewone en aardige jongens bleef door zijn hoofd spoken. En dan kom ik waar ik zijn moet. Slager besloot, naar aanleiding van de uitreiking van de Edison, een gedichtje te schrijven over de kwestie, waarbij hij refereerde aan het beroemde verhaal Titaantjes van Nescio, dat begint met de zinnen: 'Jongens waren we - maar aardige jongens. Al zeg ik 't zelf.' Het gedicht van Slager kreeg de titel mee: Loflied op het krijgen van een Edison. Het ging als volgt: Jongens waren we. Maar: gewone jongens / Tenminste, dat is wat men altijd dacht / Jongens die op eigen kracht / Het leven en de liefde trots bezongen. Dus trotse jongens waren we, en bovenal gedreven / Ze zeiden: boeren uit de Zeeuwse klei / Aardig, vriendelijk en altijd blij / En dat hun voeten stevig in hun schoenen bleven Maar de mens die ons als 'aardig' duidt / En steeds over gewoon-zijn lult /Gaat voorbij aan 't hoogste lied / Psycho-analyse wees tenslotte uit: / Wie met Edisons zijn broekzak vult /Is zo'n gewone jongen niet... Alsof hij zijn talent wilde benadrukken, goot Slager zijn gewonejongensverhaal in de vorm van een sonnet. Een lastig genre, waarin niet iedereen zo vloeiend en raak zijn punt kan maken.
This entry was posted in Nieuws and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Gewone jongens

  1. Peterlien says:

    Een dichtende vrijbuiter, dat istie! 😉

  2. Ik blijf het nog steeds een mooie aktie vinden nu ik het weer lees over “de gewone jongens” en de bijbehorende sonnet

  3. Yvonne Gloudemans says:

    Bovenal gaat het toch om de muziek !?! Het maakt toch niet uit of een artiest aardig, gewoon, niet zo aardig of ronduit arrogant is. Of ben ik nu niet zo “aardig” ? Je hebt als trouwe liefhebber toch de “ongeschreven, stille” afspraak dat je betaalt voor een kaartje voor een concert en dat je gaat luisteren en genieten van de muziek !?! Of denk ik te simpel ! Het zou kunnen ? Persoonlijk ben ik een van de stille genieters, ik hoef niet zo in de aandacht, “de mannen” doen hun werk en ik doe waar ik liefhebber voor ben: ik kom om van die geweldige muziek te genieten ! (en dan bij voorkeur “in stilte”) Na een concert blaas ik “gewoon” de aftocht, immers …… in mijn tiende jaar als liefhebber had ik mijn “foto’s met ……” pas compleet. Dus ja ….. hoe kan ik dan oordelen of de mannen van Bløf zo “gewoon” zijn gebleven. Voor mij staan ze op een voetstuk (lees: podium) en dat wil ik lekker zo houden !

  4. Peter Slager says:

    Ik ben het er nog steeds mee eens, nu ik het teruglees. En ik heb nog steeds heel erg kort haar! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *