Anekdotes

Een jaar lang ga ik op zoek naar feiten en verhalen over Bløf. Ik heb een waslijst van mensen die ik wil spreken of mailen. Maar heb jij ook een herinnering aan Bløf? Een belevenis die je met anderen wil delen? Feitjes die je kwijt wil? Ze kunnen allemaal bijdragen aan een beter beeld van twintig jaar Bløf en wellicht zijn het bouwstenen die ik kan gebruiken bij het schrijven van mijn boek. Schrijf een reactie onder deze oproep. Heb je een tip die je niet meteen met iedereen wil delen, mail me dan: e.rozendaal@pzc.nl.

67 Responses to Anekdotes

  1. Natasja says:

    Overigens vergeet ik helemaal te zeggen dat ik het boek geweldig vind.

  2. Natasja says:

    Het boek is allang uit. Toch nog even een ervaring delen. 25 april was ik in Paradiso. Heerlijk naar het nieuwe album geluisterd. “Open je ogen” is mijn favoriet. “Wraak” vind ik ook mooi. Elk concert (denk ik) spelen ze “harder dan ik hebben kan” en elke keer denk ik weer terug aan die ene keer in Alkmaar.

    Het is al zo’n 10 á 12 jaar terug. Alkmaar is in een stadion achtige setting. Je hebt het veld, midden in de buitenlucht en aan de rand is er een soort van overkapping. Het was voorspeld, het zou gaan regenen. Ik had een vuilniszak meegenomen om op te zitten en eventueel een gat erin te maken, zodat ik hem als regenjas kon gebruiken. Iedereen verklaarde me voor gek. Het was een heerlijke zomerse dag.

    Naarmate de avond vorderde werd de lucht steeds grijzer. Het begon te regenen. Eerst zacht, toen wat harder. De lichteffecten bij de nummers werd op een gegeven moment bijgestaan door flitsen. Iedereen schuilde onder het afdak aan de zijkanten of ging naar huis. Wij niet. Ik stond daar in mijn vuilniszak, met mijn vrienden en nog een 50-tal andere “groupies” ineens helemaal vooraan.

    Bløf zag wat er gaande was en riep “willen jullie naar huis?” Of iets in de trant van “is het nog wel verstandig als we doorgaan”. De mensen die vooraan in de regen stonden riepen “nee” en later “ja”. Net als wij. Of het verstandig was, weet ik niet. Het onweer nam wel weer af en wij stonden daar samen met Bløf (die wel droog stonden), “harder dan ik hebben kan” te zingen. Deze hadden ze speciaal op dat moment ingezet.

    Memorabel

  3. Natasja says:

    Sinds iemand voor mijn neus de drumstokken van Norman weggraaide is het voor ons (mijn vriendin en ik) een sport geworden om de stokjes van Norman te bemachtigen. Het jaar eerder kreeg een klein jongetje de stokjes van Norman. Heel vertederend en ik zag mijn netgeboren zoon al met me meegaan naar blof en de drumstokjes van Norman krijgen. Mens, was toen hij ongeveer 1,5 jaar was, steeds op de radio. Als ik dan mijn vinger omhoog hield riep hij heel hard “blof”. Nu niet meer, hij maakt grapjes met zijn vader over mijn “blofgekte”. Ik heb zijn kleine blof t-shirtje meerdere malen meegenomen naar een concert om te laten signeren, maar dan kwamen ze de zaal niet in (als ik hem niet mee had, wel). Tijdens de signeer sessie in caré, was ik zo dom om hem niet mee te nemen. Hij ligt nu in ee laadje met de stift ernaast. Wie weet? Ooit! Ik probeer mijn zoon nog steeds fan te laten worden, maar zijn vader boycot dat. Hij is nu acht. Hij mocht op drumles of gitaarles. Het is niet echt zijn ding. Hij mag van mij zijn eigen muzikale weg zoeken en als dat geen blof is, is dat prima, maar ik neem hem toch een keer mee. Onbekend, maakt onbemind.

    Ik heb trouwens ook een leuke herinnering aan de laatste fanclubdag. Ik vond het geweldig toen de mannen de rollen omdraaiden. Norman zong “aan de kust” en Paskal drumde.

  4. Petra Jager (peetjjuh) says:

    Beetje te laat voor het boek, maar na een lange tijd deze site te hebben gevolgd zie ik nu pas deze knop anekdotes en alle reacties van verschillende fans! (schaam)
    Maar vind het erg bijzonder om alle verhalen van iedereen te lezen, iedereen heeft op zijn eigen manier een band met de ‘band’!
    Zelf ben ik nog niet erg lang fan. Mijn vriend en ik zijn in 2006 bij elkaar gekomen en we hadden beide zo’n beetje dezelfde muzieksmaak. Ook kwamen we erachter dat we de liedjes van BLOF beide mooi vonden en kwamen op het idee om eens een keer naar een concert te gaan. Dit was in 2007 in Leeuwarden. Daarna zijn we naar vele concerten geweest (Martiniplaza Groningen, Leeuwarden, Ureterp, Vera Groningen, Siddeburen en vooral altijd en vaak naar de Oosterpoort in Groningen!) Alle noordelijke concerten zeg maar.. En de concerten worden elke keer mooier! Heb één keer mijn kaarten moeten verkopen omdat ik net geopereerd was aan een hernia. Dus vond ik heel erg, helemaal toen het volgende concert ook nog eens werd afgelast in Groningen vanwege de Cactusplant 😉
    Vanwege mijn hernia kan ik niet lang staan en waren de concerten in Oosterpoort toch wel een voordeel, vanwege de zitplekken. Alleen vond ik het steeds zo leuk en heb ik het concert eens van dichtbij, staand op de voorste rij, meegemaakt. Die keren daarna heb ik alleen nog maar vooraan gestaan, zo tof vond ik het! Je ervaart het allemaal veel beter! En die paar keer dat ik naar het concert kan, kan mijn rug mij niet zoveel schelen. Dan maar pijn, maar wel een mooi concert!! Dus op tijd weg, eerst lang wachten voor de deur en dan lang wachten bij een voorprogramma en als het tijd is voor BLOF, al eigenlijk niet meer kunnen staan. Maar zodra ze opkomen en het eerste nummer wordt gespeeld, probeer ik mijn rug te vergeten en mee te springen/zingen en vooral GENIETEN!
    Mijn leukste ervaring is dat ik op de foto mocht met Blof, na het signeren in de Oosterpoort. Onder het typen zit ik naar een dvd (live 2004) te kijken, mooi! Nu is het wachten op het volgende noordelijke concert.. Nu alweer onwijs veel zin in!! En zin om het boek te mogen lezen!

  5. Esra Yalcin says:

    Tijdens het concert in Zwolle gisteren stond ik dichtbij het podium. Ik heb tot drie keer toe een knipoog gehad van Bas Kennis. Zomaar? Ik besloot een handkus te geven en om echt te weten of het geen droom was heb ik het maar weer en weer gedaan.

  6. Maria says:

    Al heel wat jaren ga ik naar optredens van Bløf, maar vorig jaar in Tivoli Utrecht stonden [mijn man] en ik vrij vooraan, maar Norman kon ik niet zien, alleen af en toe n hand. Ik ben de grootste niet vandaar.
    Op n gegeven moment speelden ze Harder dan ik hebben kan.
    Mijn man tilde mij op zodat ik Norman kon zien, en Paskal zag dat en paste gelijk zijn tekst aan.
    Hij zong: ik heb mijn hand op andermans heupen, en ik kreeg n vette knipoog en naar mijn man, en ja jammer voor jou.
    Toch grappig om zo toe gezongen te worden.

  7. Inge van der Stel says:

    Moeilijk hoor om mijn meest speciale momenten van BLOF op te schrijven. Er zijn er zoveel. Hieronder een paar:
    Ten eerste heb ik via de concerten een aantal hele hechte vriendschappen gevonden. Ik deel met een aantal van hen lief en leed en heb heel veel steun aan hen gehad en nog steeds.
    Muziek verbroedert hier zeker.
    Toen mijn dochtertje Jasmijn in Zwitserland geopereerd moest worden (omdat ze in Nederland niet geholpen kon worden) en we daar met het gezin 4 weken moesten verblijven in erg heftige omstandigheden heb ik heel veel tranen gelaten op de muziek van de mannen. Dan zat ik in de gezinskamer op de ic met mijn mp3 op mijn oren en liepen de tranen over mijn wangen. Vooral de Storm, pff als hij nu langskomt op concerten komt is het zeker brullen.
    Een erg emotioneel moment was toen ik in mijn mail een berichtje van Ron heb gekregen die ons, ook namens de mannen, heel erg veel succes en sterkte wenste. Snif.
    Gelukkig is alles goed gekomen met ons kleine, sterke meisje.
    Het geheime optreden in Rotterdam, ook zoiets speciaals. Ben nog geinterviewd door tv Rijnmond. Ik zat in de trein naar Rotterdam toen ik pas te horen kreeg waar ik naar toe moest gaan. De duim omhoog van Norman om te laten zien hoe hij het waardeerde. En het gezellige, fijne gesprek na het optreden met de mannen.
    December 2010 was Serious Request in mijn stad Eindhoven. De mannen kwamen hier overnachten. Ja, dat mocht ik toch niet missen. Het was erg koud, flink wat sneeuw, maar met een skipak en snowboots kwamen we een heel eind in de nacht. Samen met een aantal van die lieve BLOF vrienden. We hadden het idee opgepakt geld bij elkaar te leggen en vragen of ze voor ons een nummer wilde spelen. We wilden het geld in de brievenbus doen, maar het was zo druk, dat we, via contact met Ron, het geld persoonlijk aan hem overhandigd hebben. Erg leuke reactie van de mannen richting ons allen. En het nummer Mens werd voor ons gespeeld. Het was een kort nachtje met slapen en gewoon werken op vrijdag, maar dit had ik voor geen goud willen missen.

  8. Joke says:

    Ik kende de liedjes van Blof wel ,leuke liedjes dacht ik dan,tot de Cd Umoja uit kwam.Toen ik die voor de eerste keer hoorde was ik om ,wat een geweldige sfeer straalt die CD uit!Aanzoek zonder ringen,Een manier om thuis te komen ik heb de CD grijs gedraaid.Vanaf Holiday in Spain ben ik ook naar concerten van Blof gegaan .Ik ga het liefst naar de wat kleinere zalen dar vind ik de interactie tussen band en publiek het meest tot zijn recht komen.Ik hoop nog heel lang van de fantastische muziek van Blof te mogen genieten.

  9. Kathrin says:

    Enkele jaren geleden was met mijn moeder op vakantie in zeeland/zoutelande. En op een dag las ik dat een band namens blof nog die avond in domburg zou optreden. Dus ben ik naar domburg gereden en zag blof voor de eerste keer en op een heeeeel klein podium en een heel klein publiek.Maar ik vond ze meteen prachtig! En nog die vakantie heb ik mijn eerste cd van blof gekocht: Helder!
    Mijn moeder leeft inmiddels helaas niet meer maar als ik “dansen aan zee” hoor of “hier aan de kust”, ga ik aan die mooie dagen terug denken. Omdat ik een duitse ben is het ook niet echt makkelijk om karten voor jullie te kopen. Maar wie weet op een mooie dag in zeeland ?!
    Groetjes aan de kust

  10. KopiSusu says:

    Wij zijn ‘laatbloeiers’ wat het bezoeken van een live-optreden van Blof betreft. Al jaren hebben we hun cd’s in de kast staan, maar Umoja heeft van ons pas echt fans gemaakt. Ons allereerste Blof-concert was in het Luxor Theater in Rotterdam met een aantal artiesten die aan het Umoja-album hebben meegewerkt. Het meest verrassend vonden we de liveversie van “Vreemde Wegen” met de Ieren. Wauw, wauw, wauw, wat was dat goed zeg! Kippenvel. En dan die Indiase artiest, die aan het eind van het concert volledig uit zijn dak ging.
    Ja, dat smaakte naar meer, maar concertreeks 2 met de andere Umoja-artiesten was helaas uitverkocht. Maar oh, wat hadden wij een mazzel. Op de dag van het concert via Marktplaats toch nog – tegen kostprijs! – 2 kaartjes kunnen regelen. Van Beverwijk naar Den Helder gereden om de kaartjes op te halen en vervolgens gelijk door naar Rotterdam voor het concert.
    En dat was het allemaal waard. Opnieuw kippenvel. Alleen het was wel even schrikken toen Pascal en Cristina Branco hun duet inzetten en we een keiharde knal hoorden… Gelukkig was het geluid al snel weer terug en kon het concert verder. Wat een muzikaal feest!!!
    Deze Umoja-concertreeks staat in onze persoonlijke top 3 van meest gedenkwaardige concerten. Paskal, Peter, Bas en Norman, bedankt voor de mooie muziek en de geweldige emoties die het bij ons oproept. X

  11. Els Gillard says:

    Ik kijk nu al uit naar het boek. Leuk. Ik ben al jaren verslingerd aan de muziek van deze Zeeuwse mannen. Ieder album verrast me weer. Deze mannen weten me iedere keer weer te raken maar ik mail eigenlijk om te melden dat ik een bloftattoo heb en eigenlijk wel benieuwd zijn of er meer mensen zijn die dit hebben.

  12. Jasper de Vries says:

    De eerste keer dat ik het nummer binnenstebuiten (Yele) hoorde reden we op de kleine weggetjes van Salland. De CD net gekocht hadden we ‘m meteen in de cd speler gestopt. Toen het nummer begon met de kinderstemmen was het net of we weer in een gammele bus zaten ergens in Zimbabwe (waar we in 2006 zijn geweest). Sindsdien is dit nummer voor ons Afrikaans thuiskomen. Later hebben we het ook aan Keniaanse vrienden laten horen vanwege de stukken Kiswhahili en ook zij waren er helemaal weg van!

  13. Marc Zaaijer says:

    ‘Dansen aan Zee’ staat voor mijn vrouw en mijzelf symbool voor onze keuze om vanuit Amsterdam naar Zeeland te verhuizen. In maart dit jaar 11 jaar geleden.
    Al lopend door de duinen bij Haamstede vroegen wij ons destijds af: ‘waarom zouden we hier eigenlijk niet gaan wonen?’.
    Een paar maanden later een baan, boeltje gepakt, monument in Middelburg gekocht en nu een gezin met 3 kinderen; geen betere plek om kinderen te laten opgroeien, dansend aan zee!

  14. Peter Dooren says:

    Jeetje Mina. Ik ben nu 50 jaar oud en ik weet ook niet meer wanneer ik BLOF heb “ontdekt” maar is een hele tijd terug.
    En mooiste liedje Ernst-Jan?? Ja das vragen om te kiezen tussen je kinderen.
    Voor mij is Mooie Dag toch wel een hoogtepunt maar het zijn er zoveel.
    In mijn tijd als koerier altijd de CD’s mee in de auto.
    Er is 1 nummer waarvan ik nu niet op de naam kan komen waarin Paskal langs de rivier loopt zonder eind aan haar begin en daar eindigt hij met een paar keer zingen: Ik denk dat ik ga lopen.
    Stond ik ’s ochtends in de file op de A12 met alleen sjachrijnige gezichten om me heen, deed mijn raam open en liet Paskal over de A12 schallen. IK DENK DAT IK GA LOPEN!!!
    En je zag de gezichten openbarsten door een spontane lach.
    Bijna waar ik zijn moet toen ik bijna op mijn bestemming in Zuid-Frankrijk was.
    Mocht ik het niet halen, dan was ik toch dichtbij.

    Maar de mooiste herinnering is wel de BLOF-boot op 2 juni 2002 of 2003.
    Had de single Omarm gekocht want ik kon niet wachten op het album en voerde de aktiecode in op internet om een vaartocht te winnen vanuit Batavia Stad met een exclusief optreden van de mannen en 2 juni was de verjaardag van mijn neef, ook een groot BLOF-fan
    En ik werd uitgeloot.
    Op een driemaster het Ijsselmeer op met een optreden van de boys op het bovendek.
    Ik weet wel dat mijn neef aan me vroeg: Hey Peet, knijp me eens in mijn arm.
    Was zo onwerkelijk mooi.
    Album laten signeren door alle 4 de mannen voor een vriend die er niet bij kon zijn.
    Nog even praten met Peter en Norman.
    Iedereen was al lang de boot af maar we hebben nog zeker een uur of langer staan kletsen.

    En de tweede memorabele gebeurtenis was Het nieuwe Luxor op 20 maart 2010.
    Mijn eerste weekendje uit met de liefde van mijn leven.
    Vanuit het Carlton hotel in Scheveningen naar Rotterdam.
    Bijna nog te laat maar toen de lichten doofden en de jongens opkwamen was het zo mooi en zo puur en was er de stilte in de zaal waardoor hun kunnen nog zoveel beter tot zijn recht kwam.
    Handjes vasthouden als dikke veertigers die weer puber waren.
    Het signeren daarna van de speciale CD van het optreden en mijn vriendin die in de rij stond, even met Paskal smoesde en ik mijn CD kreeg met daarin geschreven: VOOR PETER.
    Ik wist toen zeker dat ik voor altijd van haar zou houden.
    Vroeg haar dezelfde avond nog ten huwelijk en ze zei nog JA ook na vier dagen verkering.
    Helaas is dat niet doorgegaan en ging de relatie uit maar onze wederzijdse liefde voor BLOF is altijd gebleven en zal er ook altijd zijn.

  15. Tom says:

    De Geest. Wat een tekst, wat een sfeer!

  16. brigit says:

    luchtbel vind ik supperrrrrrrrrrrrrrrrrrr mooi,maar van vrienden krijg ik egt een kippenvel moment ,dan zie ik jullie weer aan het graf van chris staan en denk ik weer terug aan MIJn laatste concert met chris is het spant in bussum ( theather concert ).
    maar stiekum vind ik elk nummer van blof mooi ,ik heb niet voor niks een blof tatoo he.
    dont ever stop ik zou niet weten wat ik zou moeten doen.

  17. Mieke says:

    Ik heb zoveel nummers van Blof waar ik wat mee heb. Als geboren Zeeuwse die al bijna 17 jaar in Overijssel woont is het hier altijd mijn stukje Zeeland geweest als ik ff heimwee had. Heerlijk vond ik het toen de jongens altijd nog in Almelo in het theater kwamen, ff lekker zeeuws lullen met Peter en ouwe herinneringen ophalen over Schouwen en natuurlijk toen ik de laatste keer met Chris heb gepraat toen hij vol trots vertelde over zijn nieuwe huis (wat hij had gekocht van de oom en tante van mijn zwager). En ja, dan twee nummer die een hele speciale betekenis hebben voor mij: het nummer “Boven” waarin o.a. de wapenspreuk van Zeeland in voor komt, mijn moeder heeft als kind de watersnoodramp meegemaakt en ternauwernood overleeft. Dit nummer doet mij daar altijd aan denken. En dan het laatste jaar het nummer “Beter”, dit nummer heeft mij door een klote jaar heen geholpen, het jaar 2011 waarin ik eindelijk de stap heb durven zetten om een punt te zetten achter mijn huwelijk van 16 jaar en eindelijk voor mezelf te kiezen. “Beter” stond toen constant op en nu nog regelmatig als ik ff in een dip zit. Nou dit was het wel even want anders kan ik nog wel uren doorgaan.

  18. Weiko Piebes says:

    Er zijn zoveel liedjes, (bijzondere, vreemde, rare) zinnen uit bepaalde liedjes die deel van m’n leven zijn geworden, dat zou te ver gaan om dat allemaal te delen.
    Een van de zinnen, die me altijd weer triggert, komt uit Zaterdag “Duw het asfalt voor ons uit”.
    Dit zinnetje gaf voor mij voor het eerst aan dat de schrijver toch wel erg bijzonder moet zijn, dat je dit kunt verzinnen. Of waarschijnlijk popt het zo je brein binnen, wat dit kun je niet verzinnen.
    Het cassettebandje voor in de auto kwam er eigen nooit uit, behalve als er weer een nieuwe auto kwam. Zaterdag was dan ook m’n favorite nummer als weer eens ’s avond een ritje A’dam-Maastricht ging rijden, ja ik duwde in die tijd wat asfalt voor me uit. Na het honderden malen gehoord te hebben, blijf ik me verbazen over deze worden. Hoe verzin je het?
    En het mooie van het vaak / altijd het zelfde muziek draaien tijdens hetzelfde nachtelijk ritje, je maakt je eigen filmmuziek. En zodra je de muziek weer hoort, ben je weer terug in de tijd of bij het verhaal van toen.
    Bij Zaterdag zit ik dus weer in de auto en rij ik van Amsterdam naar Maastricht met m’n eigen filmmuziek.

  19. Anna says:

    Ik heb jullie muziek al jaren op mijn telefoon staan en luister het regelmatig.
    Laatst moest ik naar de kaakchirurg om mijn verstandskiezen te laten trekken.
    Dit vond ik heel eng en met name het ‘gekraak’ leek mij niks.
    Een klasgenoot tipte mij oordopjes in te doen met mijn favoriete muziek.
    Dit vond ik eerst vreemd, maar op het moment zelf heb ik het toch maar gedaan.
    De kaakchirurg en assistente luisterden vrolijk naar kerstmuziek, ik had keihard blof in mijn oren en heb geen kerstmuziek of gekraak gehoord!
    Dus bij de volgende kies gaan jullie weer met mij mee:)
    Bedankt!

  20. Mark says:

    Mijn eerste kennismaking met Blof…. (uiteraard wel eens op de radio gehoord, maar dan valt het niet zo op) Bezig in huis en op tv een uitzending van de uitmarkt. Opeens kreeg ik kippevel en vroeg mij af wie er zo fantastisch LIVE aan het optreden was. Dat bleek dus Blof te zijn….
    Sindsdien….. Blof rules !!!!!!

  21. Gerjo Wolfs says:

    Onze band met blof gaat heel diep.
    In 2003 hebben wij een onze zoontje Ties verloren. In die tijd hebben wij ontzettend veel steun aan het nummer “omarm” gehad. Tijdens dit nummer hebben mijn man en ik elkaar letterlijk en figuurlijk omarmd.
    Toen ik 40 jaar werd kreeg ik een hele grote verrassing! Een kennis van ons is bevriend met peter. Hij wist van onze bijzonderen band met het nummer “omarm” en hij heeft geregeld dat er een afdruk van de cover op textiel is gedrukt en alle bandleden hebben dit getekend.
    Jullie kunnen je voorstellen dat ik het niet droog heb gehouden toen ik het kado zag. Zo ontzettend lief en bijzonder dat zij dit voor mij hebben gedaan!!!!!!!!!!!! Ik heb hun nog ( via onze kennis) bedankt en ook hierop hebben ze weer gereageerd. Nogmaals super lief!!!!!!!!!!!!!
    Inmiddels hebben we hun een aantal keren live gezien en elke keer weer is het geweldig! Zoveel lol en zoveel energie!!!!!!!!!!!!!! In Sittard bv was Pascal ontzettend aan het dollen met een vrouw in de frietkraam. Het licht in haar kraam was nogal fel wat erg afleidde van de lichtshow op de buhne. Wij, als publiek, hebben helemaal dubbel gelegen.
    Blof is een super band met super lieve mensen. Blof bedankt!!!!!!!!!!!!!!!!!|
    Liefs uit Beegden

  22. Karin van den Berg says:

    Je hebt nederlandstalige muziek, en je hebt Bløf.

    Ik kan het allemaal terugleiden naar september 1999. Ik begon met studeren aan de universiteit in Tilburg. Aan het einde van onze introductieweek zou Bløf optreden. Ik kende wel iets van hun muziek, maar ik vind het zelf erg leuk om mee te kunnen zingen bij zo’n optreden, dus ik ben naar de platenzaak gegaan en heb het toenmalige actuele album gekocht: Boven. Om deze dus vervolgens zoveel mogelijk grijs te draaien binnen een week zodat ik mee kon zingen met het optreden. Daarna ook Helder (dubbel CD) aan de collectie toegevoegd en daarmee was mijn Bløf basis gemaakt.

    In 2000 heb ik ze nog een keertje live gezien. Op een afstandje, bij de Wereldhavendagen in Rotterdam. Ik heb daar nog foto’s van, maar niets van die foto’s zal je duidelijk maken dat het om Bløf gaat. Het zijn vooral achterhoofden en af en toe een onscherp podium zonder herkenbare mensen. Ik moest mijn passie voor fotografie nog vinden, dat kwam een paar jaar later pas toen het digitale tijdperk echt doorbrak.

    Sindsdien is elke nieuwe plaat van Bløf in mijn CD kast beland.

    Ik ben weliswaar geen die-hard, ik heb ze sinds 2000 niet meer live gezien, heb ook niet alle live en verzamel cds en de DVDs. Al heb ik wel twee albums dubbel gekocht, Umoja omdat ik de CD kwijt was en het niet kon verkroppen dat ik het origineel niet meer had, en Blauwe Ruis vanwege de editie met “Tussen nacht en morgen” erbij. De eerste gesigneerde versie die ik heb bemachtigd is pas dit jaar geweest, Radio Berlijn, die als zodanig werd aangeboden in de webwinkel.

    Toch zie ik mezelf als fan. Ik heb helemaal niks met nederlandstalige muziek. De teksten vind ik bijna altijd afgezaagd en het klinkt gewoon niet voor mij. Ik schrijf dan ook zelf vooral in het engels op mijn blogs en als het op mijn hobbies aankomt, het klinkt voor mij gewoon veel lekkerder. Maar Bløf doet iets met deze taal en hun teksten die in de verste verte niet te vergelijken is met andere nederlandstalige muziek. Ze hebben voor mij hun eigen genre en niemand die ze dat nadoet. Het is muziek van internationale topklasse, met geweldige diepgaande en doordachte teksten. En hoewel hun albums echt niet allemaal in dezelfde lijn liggen, koop ik elk album zonder twijfel en zonder spijt achteraf. Ze slaan nooit de plank mis.

    Ik weet ook nog goed dat ik het bericht las over Chris. Ik zat in de metro in Rotterdam met de metro-krant. Ik las dat Chris was overleden en ik was zo geschrokken en ging zo op in het bericht dat ik vergat uit te stappen, en moest dus een halte terug.

    Toen ze vorig jaar bij Serious Request in het huis zaten heb ik die hele nacht m’n recorder aangezet. Dat heb ik nog een paar keer teruggekeken, en het slot met Bløf op het podium nog vaker. Ik werd er ook erg blij van dat je “Wijd Open” als mp3 kreeg als je doneerde en heb dat toen ook heel snel gedaan.

    Bløf is een klasse apart, wiens CDs altijd hier in de kast zullen blijven staan, ook als de rest een keer weg wordt gedaan, en ook al staat het allemaal al op de mp3 speler. En ik ga ze echt nog een keertje live zien. Dat wil ik toch nog een keer meegemaakt hebben.

  23. Maaike says:

    Bløf & ik.

    Bløf & ik zijn officieel een setje sinds 2000. Op een zonnige zondag in september besloten een vriendin en ik op het laatste moment om samen naar Vlissingen te gaan voor een concert van Bløf ín zee. Zo snel mogelijk fietste we naar station Goes waar we de trein eigenlijk hadden moeten missen. “Wacht op ons, we willen naar Blo-of!” En die lieve conducteur heeft op ons gewacht. In Zeeland kunnen dat soort dingen….
    Natuurlijk hadden we geen geld voor de bus of taxi en dus liepen we samen langs het water van het station naar ‘het’ strand. Toen hebben we de mannen van Bløf al eventjes gezien, wachtend in de haven. Onze dag kon niet meer stuk! Voor ons was het sowieso de eerste keer dat we naar een echt concert gingen dus we vonden het reuze spannend. Al heel gauw besloten we dat we niet op het strand bleven staan hingen we onze schoenen om onze schouders rolden we onze broekspijpen zover mogelijk omhoog. We genoten van de muziek, van de zon, van de sfeer en van het water. Het hele concert is het gelukt om onze broekspijpen droog te houden. Totdat Paskal bij het laatste nummer riep: “He, kunnen jullie niet wat dichterbij komen!” En dus zaten we met druipende kleren weer in de trein terug naar huis. Vanaf dat moment zat Bløf in mijn hart.

    De muziek markeert een aantal belangrijke, indrukwekkende momenten in mijn leven. Zo stond ik voor mijn school toen de rouwstoet van Chris voorbij kwam. Het applaus en de stilte zal ik nooit vergeten. Ook was ik op De Markt in Middelburg toen Barcelona werd gespeeld. De Markt stond vol, maar iedereen (op één zatte kop na) was muisstil. Dat lied, dat moment, die setting; het ging regelrecht mijn ziel in.
    De dag dat ik samen met mijn broertje afscheid ging nemen van een 13-jarig jongetje dat de strijd tegen leukemie had verloren, staat ook in mijn geheugen gegrift. Op zijn kamer, waar hij opgebaard in bed lag, klonken de klanken van Bløf : hart tegen hart. Nog nooit was ik zo geconfronteerd met de dood.

    Natuurlijk koester ik ook vele vrolijke herinneringen zoals een concert op De Markt in Goes waar ik helemaal vooraan stond. Of weer een ander concert samen met mijn vader op het Abdijplein in Middelburg. En niet te vergeten het allereerste stadion concert in Eindhoven. Fantastisch!

    Bløf & ik. Al bijna 12 jaar een setje. Bij Bløf heb ik gehuild, door Bløf heb ik gelachen, met Bløf ben ik groot en verliefd geworden. Straks komt er weer een memorabel moment bij want op 9 juni ga ik trouwen met de liefde van mijn leven. Natuurlijk wordt ons huwelijk omlijst met de klanken van Bløf . Dat had ik jaren geleden toen ik op weg was naar Vlissingen nooit kunnen bedenken…

  24. Jolanda says:

    Het was januari 2001. Ik zou samen met een vriendin naar het concert gaan dat de mannen in Ahoy zouden geven. Nu was het zo dat deze “vriendin” het wel erg druk had met haar nieuw verworven vriendje en zij dus geen zin meer had om met mij naar een concert te gaan. Balen, daar ging mijn leuke avond, dacht ik…. Ik heb er even over nagedacht en besloot toen om maar alleen te gaan. Ik moest en zou de mannen live meemaken in Ahoy wat bij wijze van spreken bij mij om de hoek lag. Dus gebeld met de ticketline. “Tja mevrouw het is al bijna uitverkocht, hoeveel kaartjes wilt u?” “Nou, eentje”, zei ik. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, dat had hij niet verwacht. “Ik ga nog even voor u zoeken mevrouw” kreeg ik daarna te horen. En ja hoor, er was precies nog een plekje vrij op de eerste ring. Mij best, als ik er maar naar toe kon.
    Ik ging vroeg, want het is ook zo wat als iedereen ziet dat je alleen bent. Ik loop naar boven, draai het hoekje om en…..hele tribune vol! Nog 1 plekje is over….die van mij. Ik ben maar snel gaan zitten en heb uiteindelijk enorm genoten van het concert. Als het licht uitgaat ziet niemand meer dat je er alleen bent. Dat het uiteindelijk het laatste grote liveconcert van Chris zou zijn geweest maakte het voor mij nog meer bijzonder. En het jaar daarna….heb ik er weer van genoten hoe Norman aan het genieten was in Ahoy. En….zat ik er heerlijk met mijn eigen vriendje!

    • Natasja says:

      Ik ben ook meerdere keren alleen naar een concert geweest. Ik ga altijd met mijn vriendin, met wie ik al ongeveer 17 jaar naar blof ga. Wij woonden allebei in de randstad, ik ben verhuisd naar Harderwijk. Als blof in de randstad op een maandag of dinsdag speelt, is het, omdat ik werk op deze dagen, lastig om die kant op te komen. Omdat ik toch perse naar blof wil, kies ik er dan voor om alleen te gaan. Als je vroeg komt. Sta je te wachten met hardcore fans. Je raakt toch in gesprek me elkaar. Je begint elkaar ook te herkennen. Vanaf dat ik in de rij stond te wachten voelde ik mij nooit alleen. Nu komt het nog maar weinig voor, ik heb genoeg mensen om mij heen verzameld, die blof ook leuk vinden. Maar naar de meeste concerten ga ik toch gewoon nog met mijn vriendin. Zo ook straks naar CAS en 20 jaar.

  25. Ernst Jan Rozendaal says:

    Onderstaand verhaal kreeg ik toegestuurd van Dini:

    Geen idee in welk jaar ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van BLOF, maar ik weet wel dat het al heel wat jaartjes geleden is.
    Na het horen van hun muziek werd mij verteld dat ze uit Zeeland kwamen en dat spitste mijn oren.
    Uit Zeeland? Daar kwam ik ook vandaan, geboren en getogen in Brouwershaven.
    Met mijn 18e jaar verhuisd naar “de grote stad” maar naarmate ik ouder werd kwam het verlangen naar het Zeeuwse land terug.
    Maar goed, dit terzijde. Ik ging BLOF volgen en ben er tot op de dag van vandaag niet meer mee gestopt.
    Hun muziek, de teksten, de optredens, het is een stuk van mijn leven geworden.

    Toen er na een aantal jaren een fanclubblad in het leven werd geroepen werd ik natuurlijk gelijk lid.
    En toen er een oproep kwam, in dat zelfde fanclubblad om iets te tekenen wat met de band te maken had wist ik niet hoe snel ik iets op papier moest krijgen. Want tekenen kon ik wel en inmiddels had ik BLOF wel een beetje leren kennen, dus had ik hier wel ideeën bij. Ik maakte een tekening en stuurde die op naar de fanclub.
    De winnaar zou in elke uitgave van het blad een tekening mogen maken.
    Tot mijn verbazing kreeg ik, niet lang na het opsturen van de tekening, de mededeling dat ik gekozen was tot de beste en gelijk ook de vraag of ik elke 3 mnd. (geloof ik) een cartoonachtige BLOF-tekening wilde maken voor in het fanclubblad? Ja ,dat wilde ik natuurlijk wel.
    Bij de prijs zat ook een gratis concert in de Ahoy met daarvoor een kijkje achter de schermen en een etentje.
    Achteraf bleek dit het laatste concert te zijn met Chris erbij als drummer.
    Twee maanden later verongelukte hij, vreselijk!
    Ik ben blij dat ik nog foto’s heb van hem, die gemaakt zijn tijdens de meet and greet in de Ahoy.
    Naast het Zeeuwse, de muziek en de geweldige teksten van BLOF voelde ik me nog meer verbonden met deze band.
    Ik ging naar alle concerten die maar enigszins in de buurt waren en bezocht alle fanclubdagen.

    Er waren mensen uit mijn omgeving die vaak zeiden; ”als ik jouw zie ,dan moet ik aan BLOF denken”
    Of ”als ik BLOF hoor, dan moet ik aan je denken” Grappig is dat!
    Dit is nu trouwens nog steeds van toepassing.
    Voor sommige mensen is het niet voor te stellen wat muziek/teksten van BLOF met je kunnen doen.
    Ieder heeft zo zijn smaak natuurlijk, en dat moet je vooral zo houden, maar voor mij betekent BLOF ontzettend veel.
    Aan een collega heb ik wel eens verteld dat BLOF voor mij net zo belangrijk is als mijn shagje bij de koffie, rare vergelijking misschien, maar als je mij zou kennen zou je precies weten wat dat betekent.
    Of ik nu vrolijk, verdrietig, teleurgesteld, of wat dan ook voor gevoel heb op een bepaald moment BLOF hoort daarbij. Zeker als ik met veel persoonlijke en gevoelige zaken te dealen heb, dan moet en zal ik BLOF horen. Mensen die ook van BLOF houden zullen dit zeker begrijpen.

    Wb. de tekeningen voor het fanclubblad, hier kwam jammer genoeg een eind aan toen het blad werd opgegeven. Ik bleef met al de originele tekeningen achter en vroeg me af wat ik ermee zou doen.
    Toen de allerlaatste fanclub dag werd aangekondigd kreeg ik een idee.
    Ik maakte een boek met een groot aantal van de originele tekeningen en zou die geven aan de mannen van BLOF, gewoon als aandenken.
    Dit is ook zo gebeurd. Ik heb het boek aan Norman gegeven tijdens de laatste fanclub dag, misschien heeft hij het nog?
    Tijdens mijn verhuizing, begin dit jaar, kwam ik nog meer tekeningen tegen die ik dus niet in het boek had geplakt. Ik ben er blij mee zo heb ik toch nog iets van die tijd.

  26. Jolanda says:

    Nu je bij de nummers van ‘Boven’ bent aanbeland, wordt het tijd dat ik ook eindelijk eens mijn herinneringen aan Bløf opschrijf. Met dat album is het voor mij namelijk “allemaal begonnen”.
    In die tijd keek ik nog veel TMF, en daar kwam ‘Harder dan ik hebben kan’ veel voorbij (ik kan me zelfs herinneren dat TMF een making of van de videoclip uitzond?!). Leuk nummer vond ik het, dus kocht ik het album. En dat heb ik in de zomer van ’99 werkelijk grijsgedraaid. Het album staat voor mij dan ook symbool voor die zomer waarin er voor mij best veel gebeurde: Ik was 17 jaar en had die zomer mijn VWO afgerond, ging voor het eerst zonder ouders, maar met vriendinnen, op vakantie naar Spanje en kreeg verkering met mijn huidige vriend…
    Het jaar erop zag ik Bløf voor het eerst live op Parkpop en ik was enorm onder de indruk van hoe goed ze live waren. Dus toen ‘Watermakers’ uitkwam, kocht ik ook dat album.
    Ik besloot dat ik de mannen wel weer eens live wilde zien, maar naar Ahoy’ kon ik niet en het theaterconcert in Schiedam (bij mij om de hoek) was al uitverkocht. Achteraf gezien weten we allemaal hoe die dag is afgelopen.
    Pas toen Bløf na ‘Blauwe Ruis’ de draad weer oppakte, zag ik ze voor de 2e keer live. Voor mijn verjaardag kreeg ik kaartjes voor de clubtour in Nighttown in Rotterdam. En weer was ik enorm onder de indruk van hoe goed Bløf live is. Vanaf dat moment ging ik vaker en vaker naar optredens. Als student had ik redelijk veel vrije tijd én kon ik gratis met het OV naar optredens toe. En na mijn studie heeft het een jaar geduurd voordat ik een baan kon vinden en bleef ik tot die tijd werken bij mijn bijbaantje. Daar kon ik makkelijk schuiven met werkdagen en -tijden, waardoor het wel eens voorkwam dat ik 3 keer in de week naar een concert ging.
    Bovendien heb ik het geluk vaak kaarten te winnen. Niet alleen voor reguliere concerten, maar ik heb ook heel wat bijzondere concerten meegemaakt; het kampvuurconcert, midzomernachtconcert, het Skyradio Beach concert dat voortijdig moest worden afgelast ivm noodweer, het concert in Boom Chicago…ik was er allemaal bij. Maar het meest bijzondere Bløfmoment was voor mij toch wel het concert van de Counting Crows, waar de mannen opeens op het podium verschenen. Mijn 2 favoriete bands op 1 podium!
    Toen ik in 2005 begon met werken, werd het concertbezoek geleidelijk minder. Ik had tijd, maar Bløf was voor mij ook steeds minder een prioriteit. Sowieso ben ik nooit de “fan” geweest die foto’s, handtekeningen en na afloop een gesprek wilde. Voor mij was het de muziek, meer niet. Maar dan wel vanaf de voorste rij beleefd. Maar met het verschijnen van ‘Oktober’ en ‘April’ hoefde ik ook niet meer zo nodig vooraan te staan, eigenlijk hoefde ik helemaal niet meer zo nodig naar een concert. Beide albums deden me niet zo veel. En net toen ik mezelf erop betrapte een beetje Bløfmoe te worden, kwamen ze terug met ‘Alles blijft anders’. Een album dat krachtiger en beter is dan de vorige drie albums. Volgens mij is dat de kracht van Bløf: telkens weten te vernieuwen en verrassen. Door ‘Alles blijf anders’ is de zin om naar concerten te gaan weer terug. Niet meer drie keer in de week, niet meer vanaf de eerste rij, maar toch wel minstens 1 show per tour.

  27. Irene says:

    Hi Ernst Jan,

    Nu ik je site bekijk wordt de behoefte om het boek Rijden door de Nacht weer eens te lezen groter en groter. Het moet ergens in mijn ouderlijk huis ‘slingeren’, probeer het snel te vinden!

    Fan van Bløf ben ik sinds 5 mei 1999, ze traden toen op tijdens het bevrijdingsfestival in Wageningen. Daarna bekeek ik de cd Boven eens in de cd-winkel en ik werd getriggerd door de titel van het nummer ‘Kauwgom, thee & wierook’. Een heel grappige titel vond ik dat toen. Cd gekocht en later een inhaalslag gemaakt door Naakt onder de Hemel en Helder ook te kopen. De meest dierbare herinneringen heb ik toch aan de periode met Chris, die heb ik eigenlijk maar 2 jaar meegemaakt dus. Ik heb Chris een paar keer ‘gesproken’ op de chat ten tijde van de opnames van Watermakers (de internetrekening zal torenhoog zijn geweest, toen nog met inbelverbinding…). Zijn droge humor zal me altijd bijblijven.

    Het voelt overigens alsof ik echt ben opgegroeid met Bløf, ze zitten in mijn systeem. Ik volg ze nu wel een stuk minder intensief dan 10 jaar geleden, maar ze horen bij mij. Ik heb regelmatig dat ik bijvoorbeeld in een winkel loop waar de muziek helemaal niet hard staat, maar waar ik dan opeens een heel vertrouwd geluid hoor. Het blijkt dan altijd een nummer van Bløf te zijn, blijkbaar dringt de stem van Paskal dieper bij mij naar binnen dan alle andere stemmen en muziek die al die tijd klinkt in de winkel, maar die ik eigenlijk niet hoor.

    Een leuke anekdote die me verder is bijgebleven speelt rond een optreden in de theatertour van 2001, Veenendaal, achteraf het laatste optreden met Chris dat ik gezien heb. Het begon ermee dat er geen kaartjes meer te verkrijgen waren voor het optreden. Ik heb me toen op de reservelijst gezet voor 2 kaartjes. Volgens mij werd ik een paar dagen voor het optreden gebeld dat er 2 kaartjes beschikbaar waren gekomen, maar dan wel verspreid over de zaal, of ik ze wou hebben? Ik heb toen besloten om dan maar alleen naar het concert te gaan en heb de vriendin die mee zou gaan nooit verteld dat ik ben gegaan… Het was een geweldig optreden, genoot van alle nummers die ‘anders dan anders’ werden gespeeld en stond tussen wildvreemde mensen te swingen. Er stond tijdens dat optreden (en het bleek in de hele tour) een vreemd object op het podium, schuin voor Peter. Een of ander kistje. De bedoeling van het kistje van onduidelijk, dus ik mailde achteraf naar Peter waar dat kistje dan wel niet voor diende. Ik moet de mailwisseling nog ergens hebben, maar het kwam er op neer dat het een geheim kistje was en dat het misschien nog wel eens duidelijk zou worden waar het voor stond. Een goede vriendin van mij heeft destijds ook nog een paar keer met Peter gemaild over ‘het kistje’ maar hij liet niets los. Een groot mysterie dus. Een maand later overleed Chris en het kistje verdween in de vergetelheid. Toch vraag ik me nog steeds af…

  28. Jeroen Pijpelink says:

    Hoi Ernst Jan ,

    Leuk om alle anekdotes te lezen.

    Uit eigen ervaring heb ik het genoegen gehad vanuit mijn woonplaats Dublin wat hand- en spandiensten voor de band gedaan te hebben rond een optreden dat ze hier gegeven hebben in 2006 en in de studio rond het opnemen van de CDs Oktober en April.
    Volgde de band altijd wel al wat op afstand, als goed Zeeuw zijnde.
    Van dichtbij meegemaakt hoe ze naast erg serieuze , professionele muzikanten nog steeds gewoon sympathieke, normale jongens zijn.
    Had dat wel al eerder gehoord maar is goed om dat tijdens ontmoetingen bevestigd te krijgen.
    Van Paskal die in de auto met passie vertelt over hoe mooi hij Zeeland vindt als hij op z’n brommertje langs de kust rijdt, tot Peter die eigenlijk gewoon een old school rocker is, tot de babysitter van Bas en ga zo maar door.

    Langs deze weg wil ik de band en entourage, en Ron in het bijzonder, dan ook de hartelijke groeten doen van Jeroen uit Dublin ( Hoekenees in ballingschap ).

  29. Yvonne Gloudemans says:

    Om eigenlijk even te reageren op de troostende werking van de muziek.

    1 jaar voor Chris verongelukte, is mijn eigen broer op 29-jarige leeftijd verongelukt. Toen Dichterbij dan Ooit uitkwam was dat voor mij dus een herkenning in alles wat ze zongen ! Het nummer “Blauwe Ruis” heeft hierdoor voor mij ook een bijzondere lading gekregen. Ook Dichterbij dan Ooit natuurlijk, eigenlijk alle nummers ……. Maar dat kwam helaas doordat ik eigenlijk hetzelfde mee had gemaakt dat de band …… ook hun waren “een broer” verloren ! Door deze “gezamenlijke” ervaring is mijn liefde voor de teksten van Peter tot een hoogtepunt gestegen en dat is eigenlijk nooit meer weggegaan !

    Voor deze periode was ik al onder de indruk van de muziek (vanaf 1999), maar na de moeilijke periode (voor zowel de band als voor mij persoonlijk) is het intenser geworden.

    • Yvonne Gloudemans says:

      Vergeet er bij te zetten hoe intens “Hou vol, Hou vast” van Alles blijft Anders binnenkomt. Dit nummer (dit album) kwam 3 maanden na het overlijden van m’n vader (66 jaar) ! Begrijpelijkerwijs is dit dus ook een troostend nummer !!!!

      • Ernst Jan Rozendaal says:

        Hoi Yvonne,
        Indrukwekkend om te lezen hoe muziek je kan troosten. Bij veel mensen zullen de redenen om getroost te willen worden minder concreet zijn dan bij jou. Maar het blijkt dus ook in die gevallen te werken.

        • Yvonne Gloudemans says:

          Het is inderdaad erg fijn om troost te vinden in muziek. Deze troost komt voornamelijk voort uit de briljante teksten van Peter en de bezieling waarmee het gezongen wordt door Paskal ! En idd voor mij is het inderdaad heel erg concreet ….. maar dat maakt het ook weer “aanwijsbaar” ! Je kunt dus ook met recht aangeven welke nummers je troost geven.

  30. blofblog says:

    Opnieuw een lang verhaal. Ik heb het gekregen van Ronald de Klerk. Drie bijbehorende foto’s heb ik geplaatst in het album Publieksfoto’s op de pagina Fotoalbum. Ik studeer nog even op de beste manier om een bijlage met een overzicht van zijn BLØFverzameling weer tegeven. Veel leesplezier:

    Hoe het voor mij allemaal begon…..

    Uiteraard kom je als Zeeuw natuurlijk snel in aanraking met BLØF, maar toen Paskal bij mij in de showroom binnen kwam voor een nieuwe auto is mijn interesse in de band toegenomen.

    Dit was in de zomer van 2003, ik weet dat ik in Vlissingen de CD ‘Omarm’ zojuist had gekocht en enige tijd later staat Paskal voor mijn neus. Hij gaf toen aan dat zij de bandbus ook wilden gaan vernieuwen en hij heeft mij toen in contact gebracht met Frank van der Meijden (manager) en Ron Buijtenhek (tourmanager). Helaas is dit toen niet gelukt en zijn ze bij het merk gebleven waar ze al mee reden. Vanaf dat moment ben ik de band wel gaan volgen. Toen er opnieuw in 2005 gevraagd weer eens te rekenen naar vervoer dacht ik dit is mijn kans.
    Ik heb toen de band ook in een bus van ons laten rijden (als testrit) en ze waren hier erg van gecharmeerd, maar helaas bleek de lengte van onze bus te kort en werd weer het andere merk verkozen.

    Inmiddels diverse concerten e.d. verder heb ik ook mijn BLØF-collectie behoorlijk compleet.
    Het is natuurlijk lastig om alle uitgebrachte CD`s, CD-singles, Boxen, Promo`s, DVD`s e.d. te bemachtigen, dit heeft heel veel tijd (en geld) gekost. Ik keek (kijk) dagelijks op prikbord (Zeelandnet), Marktplaats en Ebay of er nog items te koop worden aangeboden. Vooral de oudere items waren een echte uitdaging, wat te denken van het album ‘’Naakt onder de hemel’’ (uitgave van Stichting BLØF) en ‘’Dichterbij dan ooit’’ (uitgebracht in België). De singles ’’Verkeerd Gedeeld’’ en ‘’Zeven Nachten’’ waren helemaal lastig. Ik weet nog dat de laatste een paar jaar geleden via Marktplaats werd aangeboden ergens in Limburg, mijn ouders waren daar dat weekend toevallig en zijn deze daar voor mij op gaan halen (voor een hoop geld overigens). Dit zijn wel echte collectors items omdat de oplage heel klein was, Verkeerd Gedeeld kom je nog wel eens vaker tegen. Onlangs heb ik nog de single ‘’Harder dan ik hebben kan’’ uitgegeven door Capitol (België) weten te bemachtigen. Erg blij ben ik ook op de volgende collectors items , miniatuur BLØF-truck, democassettes van Wolfclan Sister (band waar Paskal en Bas in zaten voordat BLØF bestond), Boven Box en natuurlijk de zojuist uitgebrachte Limited Box van ‘’Alles Blijft Anders’’. Heel veel van de albums, CD`s en boxen zijn gesigneerd en daar ben ik ook wel een beetje trots op.

    In (augustus) 2006 werd onze eerste zoon geboren en wat is nou mooier dan een BLØF tekst te kunnen gebruiken op zijn geboorte kaartje?

    Onze grond kust zacht je voeten
    Ze is met je elke stap

    En elke dag zal vertrouwd zijn
    Ze zal je dragen

    Ze is hier en in je dromen
    Is ze als je wilt altijd een manier om thuis te komen

    En in januari van dit jaar is onze tweede zoon geboren en ook hier (na mailverkeer met Peter) heb ik zijn tekst gebruikt:

    Tijd gaat traag voorbij
    De dagen lijken langer
    Maar we wachten tot je bij ons komt
    Dit is een nieuwe morgen
    Een blauw met roze lucht
    We blijven wachten tot de zon opkomt
    Wijd open
    Wij staan wijd open voor je klaar

    Leuk om te melden dat de tweede regel niet in zowel de 3FM versie als nu de albumversie wordt gebruikt, maar wel als ze hem live spelen.

    In 2007/2008 ben ik van baan gewisseld en belandde ik uiteindelijk toch weer in de auto`s enkel bij een ander merk. Hier kwam ik al heel snel weer in contact met Frank van der Meijden die in onderhandeling was voor de aanschaf van een aantal auto`s voor de bandleden. Hiervoor kreeg ik zelfs de hele band in de showroom waaraan natuurlijk een grootschalige signeersessie werd gekoppeld door en voor mijzelf.

    Daarna in 2009 ben ik weer terug gekomen bij het merk waar ik altijd al bij hoorde echter nu in Goes, ook hier is het contact met de band gebleven. Weer ben ik druk doende geweest voor een nieuwe bandbus, maar voor de derde keer op rij werd er weer voor het andere merk gekozen. Ik dacht nog drie keer is scheepsrecht. Dit neemt natuurlijk niet weg dat deze contacten ook zonder resultaat erg leuk zijn voor een fan als ik.

    Vorig jaar werd in museum ‘’De Glazen Kast’’ de Umoja Experience ten toongesteld. Toen ik daar vorige jaar zomer was heb ik met de eigenaar gesproken wat er zou gaan gebeuren met de getoonde materialen, deze zouden t.z.t. worden geveild. Ik had mijn oog laten vallen op gesigneerde canvas doeken die speciaal voor de tentoonstelling zijn gemaakt. Door regelmatig contact te houden met de eigenaar ben ik nu de trotse eigenaar van zo`n canvas doek en vrijwel alle getoonde fotomaterialen.

    Nou ja al met al staat mijn leven behoorlijk in het teken van deze band en worden mijn vriendin en oudste zoon er soms gek van. Thuis de muziek aan; BLØF, in de auto muziek aan; BLØF en als mijn telefoon weer eens afgaat; BLØF. Mijn computerkamer (zie foto) is inmiddels bijna ingericht als BLØF- tentoonstelling en met veel pijn en moeite hangt het Umoja canvasdoek in de woonkamer (zie foto).

    Ik ga bij iedere tour die ze doen 1 a 2 keer na een concert, de theatertours en zeker die van Oktober & April vind ik erg mooi. Dit zijn vrij intieme concerten en muzikaal wordt dit heel puur gespeeld. Persoonlijk hou ik niet zo van de massale optredens als CAS e.d.
    Een bijzonder ervaring was de 538nachtmis eind 2008 (kaarten exclusief via radio 538) in Den Bosch en ook het Midzomernachtconcert van 3FM (kaarten exclusief via 3FM radio) in 2009. Nu ben ik me suf aan het SMS-en voor het exclusieve concert van 100% NL dat in maart wordt gegeven in Middelburg. Ik reis heel het land steeds af naar concerten en nu spelen ze eens in de buurt en dan moet ik daar toch zeker bij zijn.

    O ja en in 2009 werd er door Omroep Zeeland gevraagd aan BLØF wie ze als Zeeuwse BLØF-fan het beste konden interviewen voor een uitzending van de Zeeuwse Top 40, zie link:

    http://www.youtube.com/watch?v=AVhwVU5AhJI

  31. Lou says:

    Hoi Ernst Jan,
    Wat leuk om al die verhalen te lezen! Het maakt dat ik ook mijn verhaal graag kwijt wil…

    Mijn eerste ‘ontmoeting’ met Blof was in 2003 toen ik op de Erasmus Universiteit studeerde. De Erasmus had een groot feest georganiseerd voor het 90-jarig bestaan. Aan het eind van de dag zou Blof optreden. Ik had kaartjes gehaald voor het feest en daarmee kon je automatisch naar Blof. Ik had echter helemaal niks met Blof. Sterker nog, het liedje ‘liefs uit Londen’ kon ik niet meer horen, zo doodgedraaid vond ik dat lied. Ik was dus ook niet van plan om naar het optreden toe te gaan. Op het werk had ik aan een college verteld wat ik ging doen in dat weekend en hij vertelde dat zijn vrouw helemaal weg was van Blof en wel jaloers zou zijn als ze het zou horen. Op de dag van het feest kwam ik een studiegenoot tegen die nog twee kaartjes over had en vroeg of ik die wilde hebben. Ik dacht meteen aan die collega en zijn vrouw en belde hem op met de vraag of zij zin hadden om daar naar toe te gaan. Zij zijn in no time naar Rotterdam gereden. Ik kon het toen niet meer maken om niet naar het optreden toe te gaan, omdat ik ze had gevraagd te komen. Dus ik ging naar Blof! En wat een feest bleek dat te zijn! Ik heb echt het hele optreden lang mee gezongen en gesprongen en had het echt onwijs naar mijn zin! Ik kende ook veel meer liedjes dan ik dacht! Ongemerkt waren al die liedjes er dus al ingeslopen! En wat een energie gaf dat optreden! Niet normaal! Mijn eerst ‘ontmoeting’ was dus een hele leuke!

    Naar aanleiding hiervan zou ik echter niet zelf naar een optreden zijn gegaan! Het was eenmalig leuk! Met diezelfde collega en zijn vrouw ging ik een tijdje later (2003) naar een concert van de Counting Crows in Ahoy! Al jaren mijn favoriete band! Toen wij stonden te wachten totdat het concert zou beginnen, zag mijn collega de bandleden van Blof naast ons staan. Ik werd er niet warm of koud van en had alleen maar aandacht voor de Counting Crows. En toen ineens tijdens dat optreden werd Blof aangekondigd om een (of twee) liedje samen te komen spelen! Uiteraard ‘Holiday in Spain’. Vanaf dat moment werd ik toch wel erg nieuwsgierig naar Blof! Want ja, als een Nederlandse band wordt geinspireerd door mijn favoriete band, dan moeten het wel leuke lui zijn, toch?!

    En dat bleek inderdaad het geval! Ik luisterde naar de cd’s, luisterde naar de teksten.. en ontdekte dat Blof veel meer is dan een simpele Nederlandse band! Vanaf dat moment was ik verkocht en ben ik ze gaan volgen! Nu een aantal jaar en heel wat optredens later ga ik nog steeds graag naar optredens toe, omdat ze elk optreden op een of andere manier toch weer uniek weten te maken! En altijd vol positieve energie!

    • Beste Lou,
      Inderdaad een leuk verhaal. Je ziet vaak dat live-concerten de mening van mensen over Blof doen veranderen. Over dat concert met Counting Crows heb ik destijds een verhaal voor de PZC gemaakt. Dat komt binnenkort een keer op dit blog te staan.

  32. Ronald de Klerk says:

    Ook ik heb je een mail gestuurd zelfs met wat bijlagen, te veel en misschien niet allemaal noodzakelijk om hier te plaatsen 🙂

    • blofblog says:

      Bedankt Marnix, Chantal en Ronald voor jullie aanvullende informatie. Ik ga het allemaal op mijn gemak bekijken en bijplaatsen in dit blog. Kan goed zijn dat ik niet alles probeer te presenteren maar een selectie maak.

  33. blofblog says:

    Ik heb een uitgebreid document gekregen van Peterlien, vol links naar verhalen op blogs en video’s op YouTube. Het hoort eigenlijk hier thuis, maar ik heb het een plekje gegeven onder het artikel ‘Reacties stromen binnen’. Hier is de link: http://www.blofblog.nl/nieuws/reacties-stromen-binnen/#comment-152

  34. Yvonne de Jong says:

    Het was in de zomer van 2004, ik stond in de schuur te kijken hoe mijn vader bezig was met de kar die achter de auto moest. De zomerhit van dit jaar kwam weer eens op de radio voorbij. Ik had het lied al vaker gehoord, maar op dat moment, in onze schuur, voelde ik voor het eerst dat muziek bij mij binnenkwam. Was het de tekst? De muziek? Het moment? Ik weet het niet, misschien was het wel de combinatie. Holiday in spain. Dat is het lied wat er werd gedraaid. De hele zomer lang was ik ervan overtuigd dat het lied gespeeld werd door Acda en de Munnik. Tot het moment van de schuur , toen ik de muziek daadwerkelijk heb opgezocht en er achter kwam dat het van Bløf was. Het bandje dat ik tot dan toe alleen maar kende van de lekker in het gehoor liggende liedjes “Dansen aan zee” en “Aan de kust”.

    Vanaf toen ben ik me bezig gaan houden met Bløf. Al gauw kwam ik erachter dat ik een heel tijdperk had gemist. In de tijd dat ik in aanraking kwam met Bløf , was ik 11, maar was de band al geruime tijd bezig. Er was al zoveel gedaan, en er viel dus ook nog veel te ontdekken. En zo begon mijn liefde voor Bløf zich te ontwikkelen. Met terugwerkende kracht heb ik heel wat nieuwe liedjes gehoord, telkens weer was ik verbaasd over wat de band nu weer in petto voor me had. Het was vooral gek om te bedenken, dat ik de absolute klassieker “liefs uit londen” nog nooit gehoord had. Maargoed, als je je muziekspreekbeurt afsluit met de zorgvuldig in elkaar gezette slagzin: “Bløf is: Paskal, Norman, Bas en Peter, wie niet naar deze muziek wil luisteren weet niet beter” , kan ik toch wel stellen dat ik het – goh, leuk liedje- stadium voorbij was en mij als echte fan bezig was om me onder te dompelen in de mooie geschiedenis en reis van deze zeeuwse band.

    En in 2008 was het zover: mijn eerste concert. Het was in het WTC expo in Leeuwarden, en ik heb mijn moeder zover gekregen dat zij ook mee ging. Geweldig vond ik het. Natuurlijk had ik ook wel live-cd’s beluisterd, maar als je dan ook écht in zo’n grote zaal staat, allemaal voor één en dezelfde band komt. Dan heeft dat iets magisch.

    Ook in 2009 ben ik naar Bløf geweest, dit keer deed Bløf een theatertour. Voor de gelegenheid ging mijn tweelingzus meegekregen (geen fan, -wel een leuk bandje, maar er mag ook wel eens een keer een andere artiest opgezet worden hoor! – type). Enfin, de Harmonie in Leeuwarden werd het. Persoonlijk vond ik dit erg mooi, de rustige klanken, de muziek, Paskal’s stem, allemaal kwamen ze op die avond zo ontzettend binnen!
    Wat trouwens ook erg leuk was in de Harmonie: de mannen waren in Friesland. Toen vroeg Paskal wat “omarm me” in het fries was. “Omearm my”, werd er vanuit de zaal geroepen. En hij zette in, met nog wel een goede friese intonatie, maar hij keek erbij alsof wij hem iets heel raars hadden laten zingen.

    2009/2010 was ook mijn eindexamenjaar (havo). En wat hoort er bij het eindexamenjaar? Juist ja, een PWS, profielwerkstuk. Het vak was makkelijk: muziek. Maar wat voor vraag wil je dan gaan beantwoorden? Wie is Bløf? Leek mij íéts te makkelijk en te saai. Na lang tobben heb ik ervoor gekozen om te onderzoeken hoe onbekende nederlandse bands bekend kunnen worden bij het grote publiek. En natuurlijk hoort er dan ook een stuk in over bekende bands, zodat ik kon kijken hoe zo’n band zich ontwikkeld heeft tot waar ze nu staan. Ik vond het erg leuk om de verschillende stadia van het “bekend worden” te ontdekken en om te kijken hoe de muziekwereld een beetje in elkaar steekt.

    Het laatste concert wat ik heb meegemaakt was dit jaar in Vera. Met mijn beste vriendin ben ik erheen gegaan. De hele discussie Vera&Bløf zal ik maar niet weer oprakelen. Het enige wat ik erover kan vertellen is de reactie van mij vriendin na afloop: “goh, ze zijn live écht goed”. En dan vraag ik mij altijd af: wat had je dan verwacht?!

    —————–
    Zo. Dat is mij nog eens een verhaal. En dit terwijl ik nog wel uren door had kunnen gaan over mijn favoriete liedjes, mijn gevoel bij de liedjes, het volgen van de band, dat ik me wel eens afvraag of ik alle liedjes nou écht zo leuk vind, of dat dat afhangt van het moment waar ik de liedjes (voor het eerst) hoor etc. etc.
    Maar dan wordt het wel een érg lang verhaal … 😉

    • blofblog says:

      Hoi Yvonne,
      Een lang verhaal inderdaad, maar leuk om te lezen. Waar ik wel benieuwd naar ben is dat profielwerkstuk. Als je daarvan nog eens een samenvatting op dit blog zou kunnen zetten. Of als je het digitaal hebt en je wilt het naar me mailen: e.rozendaal@pzc.nl. Dan bewerk ik het wel. In ieder geval bedankt voor deze reactie.

  35. blofblog says:

    Via de mail kreeg ik een lang en heel persoonlijk verhaal van een Bløffan, met de bedoeling het op het blog te plaatsen. In overleg met de schrijfster heb ik besloten haar naam weg te laten. Het verhaal zegt iets over de troostende werking van muziek en – zoals ik in een aantal artikelen heb geschreven – troost is ook het thema van een aantal Bløfliedjes.

    Ik wil even reageren op je Bløfblog.
    Allereerst een geweldig initiatief. Ben benieuwd hoe het gaat worden.
    Ik wil je hierbij laten weten wat mijn ervaring met Bløf is en hoe het allemaal is begonnen. Ik weet nog wel dat ik in Zeeuws-Vlaanderen woonde en Bløf op Omroep Zeeland hoorde met het nummer ‘Verkeerd gedeeld’ en ik vond het helemaal te gek. Telkens toen ze op de radio kwamen ging het geluid van de radio iets harder. Naar optredens gaan dat deed ik niet. Ik was nog niet zo vrij om die keus te maken. Ik heb altijd het idee gehad dat ik voor mijn kinderen (3 stuks) thuis moest blijven. Dat is wat ik van mijn moeder heb geleerd. Maar ik volgde de band wel en mijn wereld stond even stil toen ik op de radio hoorde dat Chris was verongelukt. Intussen zong de jongste die amper kon praten ‘Hier’ mee. Op de school van de kinderen ontmoette ik in de tussentijd een moeder die me op andere gedachten bracht en die haalde me over (dat was in nov. 2001) achter kaarten te gaan voor het optreden dat ze in Baskensburg in Vlissingen zouden geven. Ik heb gelukkig nog kaarten kunnen kopen via een kleine link op de site van de videotheek in Oost-Souburg. Want bij de VVV-kantoren was alles al uitverkocht. Dus mijn eerste live ervaring met de mannen is in feb. 2002 geweest. Nou dat is niet bij dat ene concert gebleven. Vanaf die tijd was ik verkocht en ben heel vaak naar concerten geweest. De eerste jaren was het zelfs zo erg dat ik bijna bij elk concert was. Mijn kinderen vonden het ook geweldig en zijn toen in 2002 mee geweest naar de havenfeesten in Terneuzen. Daar hebben ze alle drie meegeholpen met Eus en Arjan om de flight-cases het podium op te rijden. Dat vonden ze geweldig. En de kinderen zijn regelmatig mee geweest zodra het kon.
    Sinds die tijd ben ik ook lid geworden van de fanclub. Jammer dat die niet meer bestaat. En dan gaat het niet zo zeer om met de mannen op de foto gaan of de handtekeningen maar de bijzondere optredens. En de ontmoeting met andere fans.
    Mijn ervaring met een live optreden van de mannen is dat het mij een enorme kick geeft. Het geeft mij enorm veel energie. En ik heb een periode gekend dat ik soms 2 of 3 dagen achter elkaar bij een concert was maar dat verveelde niet. Dat vroegen ze me wel eens. Maar ik moet zeggen dat ik me nooit verveeld heb ook al speelden ze precies dezelfde lijst. Het gaat niet alleen om de liedjes die gespeeld worden maar de combinatie van de sfeer in de zaal en ook hoe de mannen zelf in hun vel zitten.
    Ik heb ook een aantal jaren de Normanfansite beheerd. Die staat nu op non-actief wegens de financiën.

    Momenteel is het voor mij rustig, de laatste jaren ben ik niet meer zo actief naar Bløf geweest maar dat ligt aan mijn omstandigheden. We hebben thuis een heftige periode meegemaakt. We hadden financiële problemen en toen werd mijn man ook nog ontslagen en toen was het leed niet te overzien. We moesten ons huis uit en we stonden op straat. Toen hebben we de keus moeten maken om de kinderen alle drie tijdelijk in een pleeggezin te plaatsen. Dat was net in de periode dat April en Oktober uitkwamen. Die 2 albums hebben me enorm veel troost gegeven in momenten van verdriet en pijn. Vorig jaar ben ik alleen nog naar het theater in Middelburg geweest en heb kaarten gewonnen voor Meerpop. En bij CAS zijn we al sinds 2006 vrijwilliger dus heb wel tijdens de soundcheck de mannen horen en zien spelen. En dat was alles wat ik van Bløf heb gezien in 2010. Nu hebben we gelukkig in januari 2011 weer een sleutel van een eengezinswoning en wonen we weer als gezin samen.
    Toen kwam “Alles blijft anders” uit. Wat is dat een enorm geweldig album. Elk nummer is geweldig. Klinkt misschien erg cliché maar voor mij is dit een album waar ik mijn gevoelens in kwijt kan. Vooral de nummers “Hou vol hou vast” dat is een nummer waar ik het gevoel krijg dat je er niet alleen voor staat. Er is altijd wel iemand die er voor je is en die je wilt steunen. Maar ook het nummer “Wat jij denkt” springt er wel uit. Iedereen staat altijd met een oordeel klaar zonder dat ze ergens iets van af weten. En “Punt” is ook zo’n nummer. Ik zet een punt achter alles wat is misgegaan en begin van voor af aan. Een emotionele maar ook weer een opbouwende cd voor mij.

    Het lijkt wel of de fases in mijn leven gepaard gaan met de platen die de mannen van Bløf uitbrengen de laatste tijd. Het is allemaal erg toepasselijk allemaal. Afgelopen dinsdag 01 maart ben ik samen met mijn zoon naar Paradiso geweest (hij heeft mij dit kaartje cadeau gedaan) En het was fantastisch om ze weer live te zien. Het gaf weer een enorme kick om weer bij een optreden te kunnen zijn waar ik mezelf weer helemaal kon zijn. Want dat is wat ik bij Bløf en een groot aantal medefans ervaar. Je kunt gewoon jezelf zijn.

    Nou wat een verhaal zeg, ik hoop dat je er wat mee kunt. En dat het niet te chaotisch overkomt. Want ik heb heel wat leuke momenten met de mannen meegemaakt. En de muziek van Bløf betekent enorm veel voor mij.

  36. Suzanne says:

    Mijn gevoel voor de band is gegroeid.
    Ooit begonnen met een enthousiaste vader die een leuke cd opzet. Nieuwsgierig genoeg om de muziek zelf op te zoeken, heb ik me verdiept in de band. Ik heb het nu over het album Omarm. Het eerste van blof dat ik zelf heb aangeschaft.
    Ik moet bezig blijven, verlies mijn aandacht als iets te lang hetzelfde blijft. Daar ervoer ik een link met de band. Want deze groeide ook. Juist toen ik zelf ging reizen, kwam Blof met Umoja. Eenmaal getrouwd bracht mijn Ghanese echtgenoot de muziek over naar Ghana. Daar werd Binnenstebuiten over de binnenpleinen van de compounds geknald! Een relatie in beweging, maar een reis waarbij je de oorsprong niet moet vergeten. Ook hier groeide ik en kwam ik blof hierin gevoelsmatig tegen. Er is veel gebeurd in mijn leven voor en tijdens de periode dat Blof met April en Oktober kwam. En weer; mijn oktober komt overeen met het geluid van het album. Eveneens met April trouwens. Toen wou ik verder! Niet vergeten, wel verder. Vooral het nummer wapenbroeders heeft mij door moeilijke momenten gesleept. Mooi, als je bedenkt hoe het nummer ontstaan is.
    Momenteel zit ik in een fase (denk dat ik het wel zo kan noemen), dat ik de reacties op mijn relatie een beetje moe wordt. Voor mij is het normaal en ik wil gezien worden zoals ik ben. En dit jaar publiceert Blof een album waarbij zij weer terug willen naar het begin. Naar de ouderwetse rock zoals gezegd. Ik ben daarentegen weer terug bij mezelf, na een lange reis. En inderdaad blijft alles anders. Hetzelfde, maar dan net ff anders. Dat maakt iedereen zo menselijk. Zo heeft mijn man het ook over 21gram, het overgeven van een ziel. En dat het leven nooit helemaal ophoudt. Ach, zo kan ik nog wel even doorgaan. Want ‘alles blijft anders’ heeft nummers met tekst die eng dichtbij komt. Woorden die ik nooit spreek of schrijf, maar wel denk.

    Dus wens ik de mannen een mooi verloop van de muzikale reis. Moge het vele wijsheden met zich mee brengen. Ernst Jan, een mooie reis op papier. Het wordt vast een heel mooi boek.

    Suzanne Yakubu

    • Hoi Suzanne,
      Interessant hoe persoonlijk je de muziek van een band kunt ervaren. Mij trof de opmerking dat Binnenstebuiten over de Ghanese dorpspleinen schalt. Heb je daar meer informatie over? Je kunt je voorstellen dat het voor mijn boek interessant is om te weten hoe in Afrika wordt gedacht over de muziek van Bløf waarin Afrikaanse invloeden zitten.
      Vriendelijke groet,
      Ernst Jan

      • Suzanne says:

        Hoi Ernst Jan,

        Ja ehh meer informatie in de zin van dat je eens moet proberen het te visualeren: Mijn man woont in Noordelijk Ghana en heeft via mij de muziek van Blof leren kennen. Werkt met Nederlandse vrijwilligers en is nu degene die blof aan de mensen laat horen. Met een lichtelijke audio-tik, waarbij de speler niet zacht kan staan, speelt hij de muziek vanuit zijn kamer. Een kamer die, net als alle andere kamers van het lemen huis, uitkomt op het binnenplein. En zo gelijk de muziek voor alle omwonenden verzorgd.

        De laatste keer dat ik hier getuige van was, was mijn Ghanese schoontante aan het mopperen dat mijn man niet in huis was, want dan was er tenminste leuke muziek te horen. Muziek die ze niet kent. Waarop ik naar binnen liep, Umoja aanzette, en vervolgens vroeg of ze die muziek bedoelde. De breeduit glimlachende vrouw vroeg of het nog iets harder kon. Overigens is lang niet elke Ghanees een fan van mijn man zijn enthousiasme en het nummer. “Dat is de man met die rare smaak qua muziek” heb ik meerdere keren gehoord.

        Leuk actueel detail; toen ik de nieuwste nummers van Blof online doorstuurde (post wordt in beslag genomen) is mijn man naar het internetcafé in de straat gehaast en heeft een uur geduldig gewacht op de trage verbinding om het nieuwste van het nieuwste te hebben.
        Terwijl hij de volgende dag op kantoor zou zijn, waar ook een pc staat.

        • blofblog says:

          Hoi Suzanne,
          Het is je uitstekend gelukt om het te visualiseren. Ik zie het voor me. Leuk om te lezen. En inderdaad kan ik me ook goed voorstellen dat ze het daar een man met een rare muzieksmaak vinden. Dat was een van de achtergonden van mijn vraag.

          • Suzanne says:

            Ernst-Jan,
            Ik heb er gisteren nog even naar gevraagd. Het antwoord was dat weinig Ghanesen de muziek van Blof kennen. In de persoonlijke vriendenkring puur en alleen omdat mijn man het ze laat horen. Daarbij zijn er twee mogelijke reacties:
            *De eerste is dat zolang het swingt het goed is. De melodie/ sound geeft de doorslag. Waarbij de rock-sound van Blof de doorslaggevende factor is.
            * De tweede is dat de trots van de Ghanees voor zijn eigen muziek in de weg staat. Ghanese muziek is vrij populair. ‘Niks kan daar aan tippen’.

  37. Peterlien says:

    Ernst Jan, ik heb je een mailtje gestuurd. Te veel informatie om hier kwijt te kunnen 😉
    Ik realiseerde me, tijdens het samenstellen van het document, dat ik al heel wat bijzondere momenten heb meegemaakt.
    Groetjes, Peterlien

  38. blofblog says:

    Hoi Fransisca,
    Mooie llnks. Kan me voorstellen dat je nog vaak aan die reis moet terugdenken. Bedankt voor je informatie!
    Vriendelijke groet,
    Ernst Jan

  39. Fransisca says:

    Ik heb geluk gehad om als prijswinnaar mee te mogen op een 5-daagse reis naar Marokko met de band, in het kader van het Umoja project. Daar heb ik een verslag van gemaakt, dat is te lezen op onderstaande link.
    http://aandehorizon.web-log.nl/liefs_uit_/2006/08/op_naar_marokko.html http://aandehorizon.web-log.nl/liefs_uit_/2006/09/marrakesh.html
    Dit was een hele bijzondere reis waar ik nog vaak met veel plezier aan terugdenk.

  40. blofblog says:

    Dit wordt een mooie pagina mensen. Leuk om te zien hoe er flink wat letters worden besteed aan beschrijvingen van wat Bløf voor mensen betekent. Ga vooral zo door. Waar ik ook benieuwd naar ben zijn verhalen van mensen die gezien hebben dat er iets bijzonders gebeurde. Voorbeeld: gisteren in Den Haag begaf de gitaarversterker van Paskal het. Dus schakelde de groep over op een akoestische set. Dat gebeurde heel professioneel, terwijl aan de andere kant duidelijk was dat de bandleden het buitengewoon hinderlijk vonden. Iemand ook zulke voorbeelden? Afgelastingen, slecht weer, bijzondere verzoeknummers die zijn gespeeld, enz. Laat het gerust weten!
    Ernst Jan

  41. wilma de ridder says:

    Mijn liefde voor blof begon in 1997; Liefs uit londen. Die mooie warme stem van Paskal,het raakte mij meteen.
    Mijn liefde voor Zeeland speelt ook een grote rol.
    De vakanties die ik daar door bracht met mijn gezin;allemaal doordrenkt met Blof.De muziek,Middelburg,concerten,Dansen aan Zee in Ellemeet,letterlijk met mijn kleine meid en zelfs buren van de band ontmoeten…We waren op vakantie in Koudekerke en hielpen de boer met het hooi binnen halen. Ook Peter kwam daar altijd helpen en Hij was heel toevallig de buurman van Paskal.
    Hij vertelde altijd leuke verhalen over zijn buurman.
    Heerlijk.Zo wisten we ook waar Paskal woonde en reden regelmatig langs op de fiets,maar we hebben hem nooit lastig gevallen hoor.
    Ieder jaar naar Concert at Sea,met vrienden die net als ik helemaal Gek van Blof zijn.
    En ieder jaar was bijzonder.Zoals de eerste keer ,gratis op de Dam genieten van je bandje met de liefste mensen om je heen.
    Of na afloop op de fiets naar het Hotel waar ze verbleven om een glimp op te vangen.
    Nou enkel en alleen een handtekening voor mijn dochters .
    Ik heb ze al zo vaak gezien en gehoord,kleine zalen,tenten, grote concerten.Soms kreeg ik een speciale BLIK,soms poseerde Pascal even voor mijn camera,soms speelden ze net dat ene nummer…Maar nooit echt contact gemaakt met de band…..tot de opname van All you need is love..ik kreeg een uitnodiging om diei bij te wonen. En eindelijk…ik mocht op de foto met Paskal en een handtekening van Bas.
    Na al die jaren. Mannen ..bedankt voor zoveel mooie herinneringen.

  42. Steff Groefsema says:

    Hallo,
    Ik ben sinds de laatste klassen van de basisschool al fan van blof. Ik ben drie maanden te vroeg geboren daardoor kan ik nog niet zelfstandig lopen. De artsen zagen na mijn geboorte geen mogelijkheid om op een of andere manier zonder rolstoel te leven. Gelukkig dacht mijn moeder er anders over en hebben wij de afgelopen jaren heel hard getraind. Nu loop ik achter een rollator en ik moet toch wel zeggen met dank aan blof. Ik train alleen maar op hun muziek en dat helpt mij enorm, het geeft mij weer energie om door te gaan. De concerten in Groningen zorgen voor een ontzettende “power boost” om nog harder te trainen. Sinds ik mijn loopband heb kijk ik altijd lekker naar een live dvd van blof om dat half uur maar vol te kunnen houden. De artsen hebben nu heel veel respect voor mij, ik ben de enige met deze combinatie aandoeningen die zover is gekomen.

    Ik vond dat niet genoeg en ben ook nog eens VWO gaan doen. Ik vond het bizar dat sommige mensen dachten: Ja, is dat niet te moeilijk voor jou? En ik dacht: Waarom, ik ben toch ook gewoon een mens? Ik heb het mede dankzij de muzikale support van blof tijdens het huiswerk maken gered tot VWO 5 en ben van plan te slagen met een natuur en techniek profiel. Waarom zo moeilijk? Ik hou van uitdagingen: hoe moeilijker, hoe meer zin ik erin krijg om het te doen!

    Ik wil nu het liefst eind dit jaar nog lopen omdat het trainen nu zo ontzettend goed gaat. Mede dankzij mijn moeder, mijn fysiotherapeut en mijn steunzolenspecialist ben ik zo ver gekomen maar blof heeft mij toch echt het meeste geholpen tijdens het trainen. Veel goede en afwisselende muziek wat het leuk maakt elke keer hetzelfde weer te moeten oefenen. Mijn favoriete nummer is toch echt “Mens”. Ik vind het zon goede tekst en dan ook nog die stevige muziek erachter om de tekst kracht bij te zetten.
    Blof zelf blijft wat mij betreft heel normaal, ze hebben tijd voor hun fans en gaan niet arrogant doen van: Moet je ons eens zien wij zijn blof…
    Ik vindt blof wel lijken op een kameleon en een kreeft tegelijk: Blof kan net zo goed veel muzieksferen maken en dan ook nog perfect passend bij hun zelf. De kreeft is misschien wat vergezocht maar goed…: Een kreeft groeit ontzettend en tijdens de groei vervelt hij en krijgt hij een ander jasje. De kreeft is dan niet alleen mooier maar ook groter. En zo zie ik de groei van blof ook, ze hebben daarnaast ook een pantser tegen al die flauwe kritiek uit de media maar van de andere kant zijn ze van binnen altijd goed voor hun fans.
    Mocht u als schrijver nog meer willen weten dan hoor ik het wel.

    • blofblog says:

      Hoi Steff,
      Wat een mooie reactie. Ik vind die vergelijking met de kreeft wel mooi: steeds een ander jasje en steeds groter. Origineler dan een vergelijking met een kameleon.
      Vriendelijke groet,
      Ernst Jan

      • Steff Groefsema says:

        Als je toch nog wat meer wilt weten over dat lopen dan hoor ik het wel;)
        Ik kan mij voorstellen dat het nog te vroeg is om daar wat over te zeggen. In de Oosterpoort is de afgelopen jaren niet zoveel mis gegaan volgens mij, ja een dingetje: Paskal kon een keertje omarm niet goed zingen omdat hij dan enorm moest kuchen bij de hoge stukken. Dat was ongeveer 2-3 jaar geleden. Dat kwam door dat tuinier incident van Bas daarom werd het concert in Groningen een keer verplaatst en waren de heren soms een beetje uit vorm. Voor de rest waren alle concerten heel goed gespeeld.

  43. Peter says:

    wat elke keer weer bij Blof-concerten opvalt is dat Peter zijn mond stijf dicht houdt, een lachje kan er wel van af, maar wat tegen het publiek zeggen….nooit?
    hoe bijzonder of tegenstrijdig is dan dat juist de man die zijn mond houdt zulke treffende soms gevoelige teksten schrijft. Wat zou er gebeuren als hij het publiek aanspreeekt……

  44. Ik kreeg een prachtige reactie van Simone voor dit weblog. Hieronder kunnen jullie hem lezen. Binnenkort stuurt ze de bijbehorende foto’s voor een nieuw te publiceren album met lezersfoto’s.

    Herinneringen aan Bløf, februari 2011

    Beste Ernst-Jan,

    Fantastisch dat u (weer) een boek gaat schrijven over de band Bløf.
    Al lezende op uw weblog: de oproep voor herinneringen aan deze band. Gek genoeg, komen er al lezende vanzelf alweer allerlei herinneringen naar boven. Ik denk bij mezelf na: waarom eigenlijk Bløf, waarom houd ik zo van die muziek, en waarom werd ik ooit liefhebber. Wat sprak me zo aan?

    Het begon op vrijdag 19 maart 1999. Ik was toen 15 jaar. De jaarlijkse muziekfeesten van de harmonie waar ik lid van was, hadden dit jaar Bløf op het programma staan. Ik ging erheen. Niet dat ik enig idee had wie Bløf was, nee, maar het beloofde een leuke avond te worden in de tuinbouwloods in Leunen (een naastgelegen dorp). Het was genieten. Wat een fantastische band. Je zag de chemie op het podium. En zó steengoed de muziek die gemaakt werd. Na afloop werd geregeld dat mijn vriendin en ik even naar de mannen toe konden. We kregen een kaart met handtekeningen en waren diep onder de indruk…
    Alle leden van de harmonie moesten op één van de dagen van de muziekfeesten helpen: achter de bar, bij de garderobe, of opbouwen/afbreken. Ik moest toevallig de dag na het optreden poetsen want die middag waren er weer andere activiteiten gepland. Op het podium vond ik naast lege bierglazen ook de playlist. Ik heb deze losgehaald en meegenomen.

    Niet lang daarna begon de ‘Bløf-gekte’. Ik knipte stukjes uit kranten en tijdschriften, kocht alle cd’s en singles, en rende wekelijks naar de platenlijst voor de hitlijsten om te kijken of de singles gestegen of gedaald waren in de top 40. Alles- maar dan ook echt alles- werd gedocumenteerd in een plakboek. Op de middelbare school printte ik stiekem alles wat er op internet te vinden was over de band en de muziek. Ondertussen hadden mijn ouders ook een computer, internet en een e-mail adres gekregen. Vanuit het e-mail adres van mijn vader stuurde ik mijn eerste mailtje, en dat stuurde ik naar Bløf. Dat was in augustus 1999. Peter mailde terug, en meer mailtjes volgden. Meestal van Peter, maar ook regelmatig van Chris en een enkele keer van Bas. Bijvoorbeeld Chris die schreef: ‘Maaarrreee, help me even! Bij welk optreden ben je er dan bij? Dat wil ik weten want dan kan ik naar je zwaaien…. Groetjes, Chris.’ En Peter: ‘Veel plezier daar! Regel eens een paar optredens daar voor ons, zouden we best leuk vinden, hehehe! Groeten, Peter.’

    Enkele maanden na het optreden in de tuinbouwloods kwam Bløf weer bij mij in de buurt spelen. In de schouwburg van Venray, op 16 november 1999. Ik genoot wederom. Na afloop in de foyer had ik de kans om weer met de mannen te spreken. En dit keer was ik bewapend met fotocamera, dus werd er ook een groepsfoto gemaakt. Ik had m’n plakboek meegenomen waar de mannen iets inschreven.

    Ik was inmiddels ook lid geworden van de fanclub. Zo af en toe viel het clubblad in de bus alsmede de‘ kattebel’, een nieuwsbrief tussendoor. Op 16 januari 2000 werd er een fanclubdag georganiseerd in Vlissingen. Niet om de hoek, en ik had in die tijd nog niet de mogelijkheden van reizen die ik nu heb, maar ik had mijn ouders zover gekregen dat ze me brachten. Moesten ze ondertussen maar naar onze kennissen in Zeeland gaan. Het was een fantastische middag met een jamsessie, quiz, veiling, een fotosessie met Bløf. De mannen liepen zelf ook de hele dag rond en de middag werd afgesloten met een optreden. Het programma liep flink uit. M’n ouders kwamen me halen, maar het optreden was pas net begonnen. En wat denk je? M’n ouders en m’n zusje mochten gewoon naar binnen, kopje koffie erbij, en genieten van het optreden.

    Inmiddels bleven er enkele mailtjes op en neer gaan. Tot plotseling mijn e-mail gehackt was. Toen ik via een mail aan mijn eigen e-mail adres het nieuwe wachtwoord kreeg en vervolgens inlogde, kon ik de schade bekijken. De dader had allerlei flauwe mails gestuurd naar Bløf zelf of naar de fanclub. Gevolg waren enkele niet al te vrolijke reply’s in m’n inbox en beëindiging van het lidmaatschap van de fanclub. Gelukkig heb ik alles nog recht kunnen zetten.

    Meer optredens volgden. En elke keer was het genieten. Toen die klap – ik kwam terug uit school of van m’n bijbaantje. Mijn moeder vertelde me dat er iets ergs was gebeurd. Chris had een ongeluk gehad met fatale afloop. Ik keek naar de nieuwsuitzending en ben om te bank gaan liggen huilen. Chris, mijn favoriete lid van Bløf, met wie ik na afloop van concerten zo graag een praatje maakte. Hij was er niet meer. Een stille periode volgde. Toen kwam het nieuws dat Bløf doorging met een nieuwe drummer: Norman Bonink. Ik weet niet meer of ik blij was of niet. Enfin, het was Bløf’s missie om door te gaan, en daar ben ik nu heel erg blij om.

    Misschien door het overlijden van Chris, misschien omdat ik wat ouder werd – het verzamelen van allerlei knipsels en foto’s stopte. Maar de liefde voor de muziek bleef – en zal er ook altijd blijven. Elk jaar probeer ik wel naar een concert te gaan. Voorheen in feesttent of kleine zaal, nu in grote schouwburg of concerthal. Het maakt niet uit, keer na keer is het genieten. Ik ben erg gelukkig met de collectie albums, cd-singles en boeken die ik in mijn bezit heb. Ik luister graag en het zal me nooit gaan vervelen. Ook tijdens onze bruiloft, 6 maanden geleden, kwam Bløf diverse malen voorbij. Zo werd de akoestische versie van ‘Alles is liefde’ gedraaid bij binnenkomst in het theehuisje, waar de wettelijke huwelijksvoltrekking plaatsvond. Teksten van Bløf kwamen ook terug in de speech van een vriend en in de toespraak van de ambtenaar.

    Ik sluit graag af met deze uitspraak van Peter in een tv-interview, die zijn passie voor muziek uitdrukt: ‘ministeck en origami, dat is hobby’s, en daar doe ik niet aan. Muziek, dat is wat anders’.

    Simone.

  45. Ineke says:

    Hoe Bløf mijn favoriete bandje werd:
    In 2004 kocht ik een draadloze koptelefoon met daarbij een gratis cd van Bløf: “Omarm”
    Thuis aangekomen heb ik ‘m meteen in de cdspeler gelegd en ik was meteen verkocht! Ik kende Bløf wel van “liefs uit Londen” en “wat zou je doen” maar verder ging mijn kennis van deze geweldige band niet. Vooral de sublieme teksten van Peter spraken me meteen aan. Ik heb meteen mijn beste vriendin gebeld en haar over de cd verteld, bleek zij al een hele tijd “blauwe ruis” in huis te hebben! Een maand later waren we bij ons eerste concert op koninginnedag in Middelburg. Overigens had ik Peter nog gemaild dat ik zijn teksten zo prachtig vond en hoe ik hun muziek ontdekt had. Ik kreeg een mail terug: Er zouden meer draadloze koptelefoons verkocht moeten worden! Tot op de dag van vandaag verwijt ik mezelf dat ik dat mailtje niet bewaard heb!

    • blofblog says:

      Dat is toch de omgekeerde wereld: ‘Omarm’ bij een draadloze microfoon. Wat vind jij zo subliem aan de teksten van Peter? Daar wordt namelijk heel verschillend over gedacht.
      Groet, Ernst Jan

      • Ineke says:

        Teksten van Bløf zijn nooit 13 in een dozijn, vaak zetten ze je tot nadenken. Daarbij kunnen de teksten naar je persoonlijke situatie geinterpreteerd worden, wat de werkelijke gedachte achter de tekst is weten we meestal niet, Peter laat zich daar zelden over uit. Maar dat is ook de kracht, ieder heeft zijn eigen idee bij een nummer. Bløf maakt luisterliedjes in een “rockjasje” Heerlijk!

      • Yvonne Gloudemans says:

        De teksten van Peter zijn zo geweldig, omdat ze reden geven tot nadenken. Wat Ineke idd al aangeeft, het zijn geen 13 in een dozijn, teksten. Neem bijvoorbeeld Een Manier om Thuis te komen: Een geweldig nummer ! “Ik bouwde bruggen van steen, maar zonder water”, hieruit blijkt wat mij betreft de moed om iets te gaan doen/te bewerkstelligen wat voor veel mensen onmogelijk lijkt ! De kracht die uit iedere zin van dit nummer blijkt, hebben mij doen besluiten om idd voor “mezelf” te gaan kiezen en dus de “manier om thuis te komen” te ontdekken ! En zo zijn er meerdere nummers die tekstueel zo krachtig zijn, dat je er bijna niet omheen kunt om er ook iets mee te gaan doen ! De storm (geef nooit op) is er ook zo een. “Wie alles verliest, vindt zichzelf op een dag weer terug … als een mens” !!!! Hoe WAAR is die zin als je er verder over nadenkt !?! Kortom: Wie de moeite neemt om te luisteren naar de teksten, zal ontdekken dat het bij de mannen niet om de “sound” gaat, maar om de geniale teksten ! AMEN ……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *